Ιστορία του Σταυρού

Το 1923, η εκδίωξη των Ελλήνων της Μικράς Ασίας ανάγκασε 400 οικογένειες από το Κατιρλί Βιθυνίας να εγκαταλείψουν την όμορφη πατρίδα τους και να εγκατασταθούν ως πρόσφυγες, κυρίως σε δύο περιοχές της Ελλάδας, ανάλογα με την ενορία στην οποία ανήκαν.

Οι ενορίτες της Αγίας Παρασκευής έφτασαν στον Σταυρό και ίδρυσαν τον οικισμό «Παραλία Σταυρού», ενώ οι ενορίτες του Αγίου Ιωάννη στη Θεσσαλονίκη, του σημερινού Δήμου Καλαμαριάς, ίδρυσαν το «Νέο Κατιρλί». Λίγο αργότερα, μερικές οικογένειες από τη Μάδυτο της Προύσας προστέθηκαν στις 300 οικογένειες από το Κατιρλί στον οικισμό Σταυρού.

Ο οικισμός των προσφύγων μαζί με τους γηγενείς κατοίκους του Σταυρού και των Βρασνών αποτελούσε για χρόνια μια ενιαία διοικητική οντότητα. Η ποικιλομορφία των χαρακτηριστικών των ανθρώπων, ωστόσο, και η απόσταση μεταξύ των οικισμών, οδήγησαν στον διαχωρισμό αρχικά των Βρασνών και στη συνέχεια του Σταυρού. Το 1931 έγινε ο οριστικός διαχωρισμός και οι κάτοικοι του παλιού οικισμού τον μετονόμασαν σε Άνω Σταυρό, ενώ οι πρόσφυγες διατήρησαν το όνομα Σταυρός.

Σήμερα ο Σταυρός είναι το κέντρο του δήμου Βόλβης. Ο πρώην προσφυγικός οικισμός έχει εξελιχθεί σε τουριστικό κέντρο με σύγχρονες τουριστικές εγκαταστάσεις και φυσική ομορφιά. Ο συνδυασμός βουνού και θάλασσας καλύπτει τις ποικίλες ανάγκες του τουρισμού.